Een eigen praktijk openen. Makkelijker gezegd dan gedaan.

Ik ga je iets eerlijks vertellen.

Toen ik besloot een eigen praktijk te openen in Landsmeer, was mijn eerste gedachte niet: wat spannend. Mijn eerste gedachte was: kan ik dit wel?

Die angst gaat niet over. Dat weet ik nu.

Maar er was nog een andere angst. Eentje die ik minder snel hardop zei. De angst om te groeien en daardoor iets kwijt te raken wat ik had. Als ik groei, verandert er iets. En dan komt die vraag: past alles dan nog? Past hij dan nog bij mij? Pas ik dan nog bij mezelf?

Dat was een realisatiemoment.

Groei betekent niet alleen winnen. Het betekent ook loslaten. Maar als je die angst niet wegduwt maar er gewoon naar kijkt, verliest hij zijn kracht.

Jaren een eigen praktijk. Maar nooit echt van mij.

Ik had al jaren een eigen praktijk, maar werkte vanuit een gedeelde bedrijfsruimte. Functioneel, prima. Maar het voelde nooit echt van mij.

De droom was altijd een eigen plek. Eentje die ik zelf kon inrichten. Waar de sfeer al iets zegt voordat het gesprek begint.

Maar ik bleef wachten. Tot het rustiger was. Tot ik meer zekerheid had.

Dat moment komt niet vanzelf. Dat weet ik als therapeut ook. En toch moest ik het zelf ook leren.

Ondernemen doe je niet alleen.

Dit project raakte alles. Ook thuis.

Ik ben iemand die snel in actie schiet. Mijn partner denkt liever eerst na. Dat verschil is er altijd geweest, maar in een groot project komt het veel scherper naar voren.

Er waren avonden met ruzie. Over timing, over beslissingen, over vermoeidheid. Maar er was ook steun. Aanmoediging. Iemand die zei: je kunt dit.

In dit proces zat alles wat ik ook zie bij de stellen die bij mij komen. Afstemming. Acceptatie. Tolereren van spanning. Groei als ondernemer en groei als stel gaan hand in hand.

Angst voelen en toch doen.

Op een gegeven moment heb ik de knoop doorgehakt. Niet omdat de angst weg was. Maar omdat ik besloot dat de angst mee mocht.

ACT, de methode waarmee ik werk, gaat hier precies over. Niet wachten tot je je goed voelt. Maar bewegen in de richting van wat belangrijk voor je is, ook als het spannend is.

Groei verandert alles. Het verandert hoe je naar jezelf kijkt. Accepteren dat je groeit is ook loslaten wie je was. Dat geeft vrijheid. Maar het vraagt ook iets van je.

Landsmeer. Een plek die voelt zoals ik wil dat het voelt.

Hondsdraflaantje 4 in Landsmeer. Dicht bij Amsterdam Noord, maar met een heel ander gevoel.

Gratis parkeren voor de deur. Goed bereikbaar vanuit Amsterdam Noord. En voor wie dat wil: met de fiets via het pontje, door de polders, langs het water. Je bent al een beetje tot rust voordat je binnenkomt.

Een plek om even te landen. Rustig. Groen. Van mij.

Ben jij er klaar voor?

Als relatietherapeut in Landsmeer en Amsterdam Noord werk ik met stellen en individuen die vastlopen in communicatie of terugkerende patronen.

Een eerste kennismaking duurt 20 minuten en is gratis. Neem contact op via het contactformulier of stuur me een berichtje via WhatsApp.

Relatietherapie voor stellen met kinderen, waarom jullie elkaar zijn vergeten

Er is een moment dat veel stellen herkennen maar zelden hardop benoemen.

Het moment waarop je beseft dat jullie de laatste keer dat je echt met elkaar hebben gepraat... je het je niet meer weet. Niet over de kinderen, niet over het huishouden. Maar over jullie. Over wat je voelt. Over waar je naartoe wilt.

Kinderen krijgen is een van de mooiste dingen die er is. En tegelijkertijd is het een van de grootste aanslagen op een relatie.

Niet omdat de liefde weg is. Maar omdat de aandacht verschuift. En dat is zo logisch dat je het bijna niet door hebt.

Wat er gebeurt als kinderen komen

Onderzoek laat consistent zien dat relatietevredenheid daalt na de geboorte van het eerste kind. Niet bij iedereen en niet permanent. Maar de dip is reëel en groter dan de meeste stellen verwachten.

John Gottman, een van de meest toonaangevende onderzoekers op het gebied van relaties, beschrijft hoe stellen na de komst van kinderen vaak hun zogeheten Love Map verliezen. Een Love Map is de kennis die je hebt van elkaars innerlijke wereld. Wat beweegt je partner? Waar ligt hij of zij wakker van? Wat zijn de dromen, de angsten, de kleine dingen die er toe doen?

Als kinderen komen gaat alle aandacht daarheen. Logisch. Noodzakelijk. Maar ondertussen update je elkaars Love Map niet meer. En langzaam word je vreemden van elkaar. Mensen die samen een gezin runnen maar elkaar niet meer echt kennen.

Opvoeding als strijdpunt

Een van de dingen die ik het meest zie bij stellen met kinderen is dat opvoeding een slagveld wordt.

Niet omdat ze het er fundamenteel over oneens zijn. Maar omdat ze er nooit echt over hebben gepraat. Waar kom jij vandaan? Hoe werd jij opgevoed? Wat wil jij anders doen dan jouw ouders? En wat neem je mee zonder dat je het door hebt?

Want opvoeden doe je niet vanuit een leeg vel. Je doet het vanuit alles wat jij zelf hebt meegekregen. Van jouw ouders. Van hun ouders. Van het gezin waarin jij bent opgegroeid. Hoe er werd omgegaan met conflict, met emoties, met grenzen, met liefde. Wat er werd gezegd. En wat er werd gezwegen.

Dat systeem van herkomst zit in je. Niet als bewuste keuze maar als ingesleten patroon. Je handelt ernaar voordat je er over hebt nagedacht.

En jouw partner doet precies hetzelfde. Vanuit een heel ander systeem van herkomst.

Als die twee systemen samenkomen in één gezin zonder dat jullie er bewust over hebben gepraat, kunnen ze botsen. Niet omdat een van jullie het fout doet. Maar omdat jullie allebei doen wat voor jullie normaal voelt , en dat is niet hetzelfde.

Ik zie dit regelmatig bij stellen met kinderen. De een vindt het vanzelfsprekend dat een kind altijd zijn gevoel mag uiten. De ander is opgegroeid in een gezin waar je je aanpaste en niet zeurt. Geen van beiden heeft het fout. Maar zonder dat gesprek wordt elke opvoedingsdiscussie groter dan hij hoeft te zijn.

Het helpt enorm om te onderzoeken wat jij hebt meegekregen. Wat wil je doorgeven? Wat wil je bewust anders doen? En wat doe je al anders zonder dat je het door hebt?

Die gesprekken voer je niet in de hitte van een ruzie. Je voert ze op een rustig moment, met nieuwsgierigheid naar elkaar. Niet als oordeel maar als begrip.

Elkaar vergeten is geen onverschilligheid

Dit wil ik benadrukken.

Stellen die bij mij komen en zeggen: we zijn elkaar kwijtgeraakt, zijn geen stellen die het niet meer willen. Ze zijn stellen die zo druk waren met alles en iedereen om hen heen dat ze vergaten om ook voor elkaar te zorgen.

Dat is geen gebrek aan liefde. Dat is een gebrek aan tijd, aandacht en bewustzijn.

En dat is iets wat je kunt veranderen.

Wat helpt

IBCT, de methode waarmee ik werk, kijkt niet alleen naar wat er tussen jullie speelt maar ook naar wat er onder zit. Welke patronen brengen jullie mee vanuit jullie eigen opvoeding? Hoe beïnvloeden die jullie manier van ouder zijn? En hoe komen jullie als stel weer op één lijn zonder dat het een strijd wordt?

Drie dingen die ik stellen met kinderen altijd meegeef:

Praat over opvoeding voordat het een ruzie is
Niet in het heetst van de strijd maar op een rustig moment. Waar kom jij vandaan? Wat wil jij doorgeven? Wat wil jij anders? Die gesprekken bouwen begrip op voordat er spanning is.

Bescherm jullie tijd als stel
Niet af en toe. Structureel. Een avond per week zonder kinderen, zonder agenda. Niet om problemen op te lossen maar om bij elkaar te zijn. De Love Map bijhouden vraagt onderhoud.

Blijf als stel op één lijn
Hoe meer jullie als stel op één lijn staan, hoe veiliger de kinderen zich voelen. Niet perfect, niet altijd eens. Maar bereid om het gesprek te blijven voeren. Een sterk partnerschap is het beste wat je je kinderen kunt geven.

Herken je dit?

Dan ben je niet de enige. En het betekent niet dat jullie te ver uit elkaar zijn gegroeid.

Het betekent dat jullie aandacht nodig hebben. Voor elkaar. En soms ook voor de patronen die jullie onbewust meenemen.

In mijn praktijk in Amsterdam Noord en Landsmeer help ik stellen met kinderen om weer verbinding te vinden. Niet door de kinderen buiten de deur te laten maar door jullie als stel weer op de eerste plek te zetten.

Een eerste kennismaking duurt 20 minuten en is gratis. Geen verplichtingen. Gewoon kijken of het klikt.

Neem contact op via WhatsApp of via het contactformulier.

Van pijlen naar woorden die landen , een oefening voor thuis

In mijn vorige blog schreef ik over harde communicatie. Over pijlen gooien. Over wat er gebeurt als twee mensen allebei zichzelf proberen te beschermen en de verbinding langzaam dunner wordt.

Deze blog gaat over de volgende stap.

Want herkennen is één ding. Maar wat doe je ermee? Hoe zeg je wat je echt bedoelt zonder dat het als een aanval aankomt? En hoe leer je dat, als je het jaren anders hebt gedaan?

Met een oefening. Eentje die ik regelmatig gebruik in sessies en die je ook thuis kunt doen.

Eerst de theorie , hard en zacht

Harde communicatie is alles wat je zegt vanuit frustratie, angst of pijn maar verpakt als aanval. Een verwijt. Een beschuldiging. Een stille terugtrekking.

Zachte communicatie is hetzelfde gevoel, maar uitgesproken vanuit de kwetsbaarheid die eronder zit.

Het verschil zit niet in wat je voelt. Het zit in hoe je het brengt.

Onderzoek van het Gottman Institute laat zien dat zachte communicatie , wat zij een "softened startup" noemen , een van de sterkste voorspellers is van relatietevredenheid op de lange termijn. Stellen die leren om gesprekken zacht te beginnen, escaleren minder snel en herstellen sneller na een conflict.

Dat klinkt simpel. Maar als je jaren anders hebt gecommuniceerd, voelt zacht bijna onnatuurlijk. Kwetsbaar. Riskant.

En dat is het ook. Maar het is het enige wat echt werkt.

Wat IBCT hierover zegt

In IBCT, de methode waarmee ik werk, is een van de kernprincipes dat harde communicatie bijna altijd een onvervulde behoefte verbergt. Geen slechte intentie. Geen aanval omwille van de aanval.

Iemand die zegt "jij luistert nooit naar mij" wil eigenlijk zeggen: ik voel me niet gezien. Iemand die zegt "laat maar, ik zoek het zelf wel uit" bedoelt eigenlijk: ik voel me alleen en ik geloof niet dat je er voor me bent.

De harde boodschap is een beschermingslaag. Wat eronder zit is veel kwetsbaarder. En veel echter.

IBCT helpt stellen om die laag te leren herkennen , bij zichzelf én bij de ander. Want zodra je begrijpt wat er echt speelt, verandert de dynamiek. Je reageert niet meer op de pijl. Je reageert op de pijn eronder.

De oefening , van hard naar zacht

Deze oefening doe ik regelmatig in sessies. Hij duurt ongeveer twintig minuten. Thuis kun je hem ook doen, maar neem er de tijd voor. Doe het op een rustig moment, niet midden in een ruzie.

Stap 1 — Leg uit wat hard en zacht is

Bespreek eerst samen wat harde en zachte communicatie is. Gebruik de voorbeelden hieronder als houvast. Geen oordeel over wie wat doet. Alleen herkenning.

Stap 2 — Spreek de harde boodschap uit

Eén van jullie zegt iets wat hij of zij vaak zegt op een harde manier. Gewoon zoals het er normaal uitkomt. Niet netter maken.

Stap 3 — De ontvanger reageert

Wat gebeurt er met jou als je dit hoort? Wat voel je? Waar trek je je op terug? Zeg het zonder verwijt — alleen wat het met jou doet.

Stap 4 — De boodschapper kijkt eronder

Wat zit er eigenlijk onder die harde boodschap? Wat wil je echt zeggen? Wat voel je als je niet vanuit frustratie praat maar vanuit wat je nodig hebt?

Stap 5 — Zeg het zacht

Zeg diezelfde boodschap nu opnieuw, maar vanuit wat er echt onder zit. Kwetsbaar. Direct. Zonder aanval.

Stap 6 — Voel het verschil

Beiden. Wat doet deze versie met je? Wat gebeurt er in je lichaam? Wat gebeurt er tussen jullie?

Drie voorbeelden — van hard naar zacht

"Jij bent er nooit voor mij." Onder: ik ben bang dat ik je kwijtraak. Zacht: "Ik ben bang dat ik je kwijtraak. En dat maakt me verdrietig."

"Jij luistert nooit naar mij." Onder: ik voel me niet gezien en gehoord. Zacht: "Ik mis het gevoel dat je echt naar me luistert. Dat doet me pijn."

"Laat maar, ik zoek het zelf wel uit." Onder: ik voel me alleen en geloof niet dat je er voor me bent. Zacht: "Ik merk dat ik me alleen voel. Ik had gehoopt dat je er voor me zou zijn."

Lees deze drie even goed door. Voel je het verschil tussen de harde en de zachte versie? De inhoud is hetzelfde. Maar de manier waarop het aankomt is compleet anders.

Wat deze oefening doet

Het gaat niet om perfecte zinnen. Het gaat om de bereidheid om jezelf te laten zien.

Want zodra jij iets kwetsbaars zegt, verandert er iets in de ander. De verdediging zakt. De pijlen worden minder. En er ontstaat ruimte voor een echt gesprek.

Dat is niet altijd makkelijk. Soms voelt kwetsbaar zijn als het gevaarlijkste wat je kunt doen. Maar in een relatie is het juist het sterkste.

Veiligheid ontstaat niet vanzelf. Je creëert hem samen. Met elke zachte boodschap die je durft te sturen.

Lukt het niet alleen?

Dan is dat geen mislukking. Sommige patronen zitten te diep om ze zonder begeleiding te doorbreken. Dat is menselijk.

In mijn praktijk in Amsterdam Noord en Landsmeer help ik stellen om precies dit te leren. Niet als theorie maar als iets wat je voelt en ervaart in de sessie. En daarna mee naar huis neemt.

Een eerste kennismaking duurt 20 minuten en is gratis. Geen verplichtingen. Gewoon kijken of het klikt.

Neem contact op via WhatsApp of via het contactformulier.

Samengesteld gezin deel 3: wat echt werkt

Dit is de laatste blog in dit drieluik over samengestelde gezinnen. In deel één vertelde ik mijn eigen verhaal. In deel twee ging ik in op hoe je je relatie sterk houdt als alles om je heen trekt. In dit laatste deel geef ik je concrete handvatten. Geen theorie, maar wat echt werkt. Gebaseerd op het onderzoek van Patricia Papernow en op wat ik zelf heb geleerd.

Weet in welke fase je zit

Papernow beschrijft zeven fases die samengestelde gezinnen doorlopen. Van de vroege fantasiefase waarin alles nog mogelijk lijkt, naar de zware middelste fases vol spanning en confrontatie, tot de latere fases van rust en stabiliteit.

Het eerste wat helpt is weten waar je nu staat.

Zit je nog in de beginfase en verwacht je dat alles snel goed komt? Dan is het tijd om die verwachting bij te stellen. Zit je midden in de chaos van de Mobilization fase? Dan is dat normaal. Pijnlijk, maar normaal. Je bent niet mislukt. Je bent gewoon in een moeilijke fase van een complex proces.

Weten in welke fase je zit geeft rust. Het maakt van jouw persoonlijke strijd iets herkenbaars. Iets waar anderen ook doorheen gaan.

Ken je plek, en laat de rest los

Dit klinkt misschien simpel. Het is het niet.

Een van de grootste inzichten die mij heeft geholpen is dit: ik ben niet de moeder. Hoe stom dat ook klinkt, dat besef heeft mij enorm geholpen. Niet omdat ik niet betrokken ben. Maar omdat het mij de ruimte gaf om van de zijlijn te kijken in plaats van overal middenin te staan.

Als stiefouder hoef je niet alles op te lossen. Je hoeft niet de perfecte ouder te zijn voor een kind dat jou niet heeft gekozen. Jouw plek is een andere plek. En die plek heeft zijn eigen waarde.

Onderzoek wat jouw plek is. Wat is van jou en wat is niet van jou? Hoe meer duidelijkheid je daarover hebt, hoe makkelijker het wordt om los te laten wat niet van jou is.

Loyaliteit is ingewikkeld, erken dat

In een samengesteld gezin spelen er veel loyaliteiten tegelijk. Naar je eigen kind. Naar het kind van je partner. Naar je partner zelf. En soms ook naar de ex van je partner.

Die loyaliteiten botsen. Altijd. Dat is geen teken dat het fout gaat. Dat is gewoon hoe het werkt.

Wat helpt is erkennen dat jullie soms andere keuzes maken als ouder. Jij zou het anders doen. Je partner doet het anders. Dat is niet verkeerd. Dat is het verschil tussen biologisch ouder zijn en stiefouder zijn.

Echt naar elkaar luisteren, ook als je het er niet mee eens bent, is een van de krachtigste dingen die je kunt doen. Accepteren dat de ander soms een keuze maakt voor zijn of haar kind die niet de jouwe is, dat vraagt iets van je. Maar het geeft ook rust.

Ik heb dat zelf ook moeten leren. En eerlijk gezegd leer ik het nog steeds.

Durf jezelf te laten zien

Dit is misschien wel de belangrijkste tip die ik je kan geven.

Wees niet bang om te zeggen wat er echt speelt. Wat je voelt. Waar je onzeker over bent. Wat je nodig hebt.

Ik weet hoe eng dat is. Want als je jezelf laat zien, ook de kwetsbare en lelijke kanten, dan loop je het risico dat de ander afhaakt. Maar het alternatief is erger. Dan blijf je zwijgen, stapelt de spanning zich op en groeit de afstand tussen jullie.

Jezelf laten zien is geen zwakte. Het is de enige manier om echt gezien te worden.

En als het te zwaar wordt?

Dan is dat geen mislukking. Dan is dat een signaal dat je er niet alleen doorheen hoeft.

Wij hebben professionele hulp gezocht. Dat was een van de beste beslissingen die we hebben gemaakt. Niet omdat we het niet zelf konden, maar omdat we er samen sterker uitkwamen.

Als je merkt dat je vastloopt, dat de gesprekken steeds dezelfde kant opgaan, dat de spanning groter wordt dan de verbinding, zoek dan hulp. Op tijd.

Tot slot

Een samengesteld gezin is geen mislukking in wording. Het is een gezin dat meer tijd en aandacht nodig heeft dan de meeste mensen je vertellen. Dat is geen zwakte. Dat is eerlijk zijn over hoe complex dit is.

Je hoeft het niet perfect te doen. Je hoeft het niet alleen uit te zoeken. En je hoeft er niet al jaren in vast te zitten voordat je hulp vraagt.

Een eerste gesprek is altijd vrijblijvend. Ik werk vanuit mijn praktijk in Amsterdam Noord en Landsmeer, en ook online.

Neem gerust contact op. Je hoeft het niet alleen uit te zoeken.

Pijlen gooien , hoe harde communicatie je relatie langzaam beschadigt

Je zegt het niet expres.

Tenminste, dat denk je niet. Maar de woorden komen eruit voor je het weet. Scherp. Hard. Raak.

En aan de andere kant staat iemand die ze ontvangt.

Dat moment, zo klein als het lijkt, is waar het vaak begint.

Wat is harde communicatie?

Harde communicatie is niet alleen schreeuwen. Het is alles wat je zegt of doet waarmee je een pijl op de ander afschiet. Bewust of onbewust. Luid of stil.

Het effect is elke keer hetzelfde: de ander voelt zich niet veilig. En een mens die zich niet veilig voelt, beschermt zichzelf. Door terug te schieten. Of door zich terug te trekken.

Dit zijn de vormen die ik het meest zie in mijn praktijk:

Verwijten maken
"Jij doet altijd..." of "Jij nooit..." Zinnen die beginnen met jij en eindigen met een oordeel. Voor de zegger voelt het als een eerlijke observatie. Voor de ontvanger voelt het als een aanval op wie ze zijn, niet op wat ze doen. Dat verschil is cruciaal.

Sarcasme
"Oh geweldig, daar gaan we weer." Sarcasme is een pijl met een glimlach erop. Het is extra beschadigend omdat het de ander het gevoel geeft dat ze overdrijven als ze er iets van zeggen. De pijn wordt onzichtbaar gemaakt.

Kleineren
Soms zit de pijl niet in woorden. Een zucht. Een oogrol. Een toon die zegt: ik neem je niet serieus. Nonverbale minachting is vaak lastiger te benoemen maar doet net zoveel schade als woorden.

Escaleren
De stem gaat omhoog. De woorden worden harder. Ergens weet je dat dit niet helpt maar je kunt niet meer stoppen. De emotie heeft het overgenomen. Dit is geen onwil , het is een geactiveerd zenuwstelsel dat reageert op dreiging.

Zwijgen en afhaken
Dit is de stille pijl. Je trekt je terug. Geeft geen antwoord meer. Loopt weg. Voor de ander voelt dit als straf of afwijzing. En de leegte die het achterlaat is soms zwaarder dan woorden.

Wat de wetenschap zegt

Onderzoek van het Gottman Institute, gebaseerd op meer dan veertig jaar studie naar relaties, identificeert vier communicatiepatronen die een relatie het meest beschadigen. Ze noemen het de vier ruiters: kritiek, minachting, defensiviteit en muurvorming.

Van deze vier is minachting de gevaarlijkste. Stellen waarbij minachting structureel aanwezig is hebben significant meer kans op een scheiding. Niet omdat ze niet van elkaar houden. Maar omdat minachting de fundamentele boodschap geeft: ik zie jou niet als gelijkwaardig.

Wat begint als een scherpe opmerking kan, als het patroon zich herhaalt, uitgroeien tot structurele minachting. Dat is waarom vroeg ingrijpen zo belangrijk is.

Wat harde communicatie doet met je relatie

Als jij vaak genoeg pijlen gooit, gaat de ander zich beschermen. Dat is geen keuze — dat is een menselijke reactie op herhaalde onveiligheid.

Maar die bescherming heeft een prijs. Het hart gaat dicht. De verbinding wordt dunner. En voor je het weet schiet de ander ook pijlen terug. Niet omdat diegene jou wil raken. Maar omdat ze zichzelf proberen te beschermen.

Zo ontstaat het patroon. Twee mensen die allebei pijlen gooien en allebei hun hart beschermen. Terwijl ze eigenlijk allebei hetzelfde willen: gezien worden. Gehoord worden. Verbonden zijn.

Het paradoxale is dat harde communicatie vaak voortkomt uit precies die behoefte aan verbinding. Maar de manier waarop je die behoefte uitdrukt, duwt de ander juist verder weg.

Van hard naar zacht , waarom dat alles verandert

In mijn sessies begin ik vaak met het onderscheid tussen harde en zachte communicatie. Niet als theorie maar als iets wat een stel samen leert herkennen.

Want zodra je begint te zien wat er werkelijk gebeurt , dit is een pijl, dit is wat ik doe als ik me niet veilig voel , verschuift er iets wezenlijks. De harde communicatie neemt af. En in die ruimte ontstaat iets anders: veiligheid.

Veiligheid is de voorwaarde voor echte verbinding. Niet de uitkomst ervan.

Dit is ook de kern van IBCT, de methode waarmee ik werk. IBCT kijkt niet alleen naar wat je zegt maar naar wat er onder zit. Wat beweegt jou om die pijl te gooien? Wat heb je eigenlijk nodig? En hoe kan de ander dat begrijpen zonder meteen in de verdediging te schieten?

Als die veiligheid er eenmaal is, worden onderwerpen bespreekbaar die jarenlang onuitgesproken bleven. Dingen die onder de oppervlakte lagen en zich telkens op de verkeerde manier naar buiten werkten. En dat is waar de echte verbinding begint.

Niet minder conflict. Wel minder schade. En een fundament waarop jullie samen verder kunnen bouwen.

Herken je dit?

Dan ben je niet de enige. En het betekent niet dat jullie relatie beschadigd is voorbij herstel.

Het betekent dat jullie vastzitten in een patroon. En patronen kun je doorbreken , als je bereid bent om te kijken wat er echt speelt.

In mijn volgende blog ga ik in op wat er onder de pijlen zit en hoe je stap voor stap leert om anders te reageren. Met een concrete oefening die je thuis kunt doen.

Wil je niet wachten? Neem gerust contact op via WhatsApp. Een eerste kennismaking is altijd vrijblijvend.

Wanneer ga je naar een relatietherapeut?

Weet je wat ik zo opvallend vind?

Onderzoek laat zien dat stellen gemiddeld zes jaar wachten voordat ze hulp zoeken. Zes jaar. Van dezelfde ruzies, dezelfde stiltes, hetzelfde gevoel dat er iets ontbreekt maar je niet weet wat.

Zes jaar is lang om vast te zitten.

En dan komen ze. Soms net op tijd. Soms wat later dan ik had gehoopt.

Relatietherapie is niet voor stellen op de rand

Dat is nog steeds wat veel mensen denken. Dat je er pas naartoe gaat als het bijna voorbij is. Een laatste redmiddel. Een teken van falen.

Maar van de stellen die bij mij op de bank zitten is dat zelden het geval. Ze komen omdat ze voelen dat het de verkeerde kant op gaat. En ze willen daar iets aan doen. Dat is geen zwakte. Dat is misschien wel de sterkste keuze die je als stel kunt maken.

69% van de conflicten in een relatie zijn niet oplosbaar

Dat klinkt confronterend. Maar het is ook bevrijdend.

Onderzoek van het Gottman Institute laat zien dat 69% van de conflicten in relaties niet oplosbaar zijn. Niet omdat mensen het fout doen, maar omdat ze fundamenteel van elkaar verschillen. In karakter, in behoeften, in hoe ze omgaan met spanning.

Die verschillen gaan niet weg. Hoe goed je ook communiceert, hoe hard je ook je best doet.

En toch hoeven die verschillen geen dealbreaker te zijn.

Dat is precies waar IBCT op inspeelt , de methode waarmee ik werk. IBCT, Integrative Behavioral Couple Therapy, kijkt niet naar hoe je verschillen wegwerkt. Het kijkt naar hoe je ze werkbaar maakt. Hoe je begrijpt waarom de ander doet wat hij of zij doet. En hoe je vanuit dat begrip anders kunt reageren in plaats van steeds weer in dezelfde val te trappen.

Niet minder conflict. Wel minder schade.

Maar wat als de één er al uit is?

Dit is het eerlijke verhaal.

Soms zit er een stel bij me waarbij ik al in de eerste sessie voel dat één van de twee er eigenlijk al niet meer is. Niet fysiek. Maar van binnen. De bereidheid om er energie in te steken is weg. En de ander doet zijn of haar best om alles te redden.

Dat is zwaar. Want een relatie doe je met zijn tweeën. Het is een werkwoord. Jullie zijn allebei verantwoordelijk voor wat jullie samen bouwen. Als de één niets meer wil, kan de ander niet alleen redden. Hoe hard diegene ook zijn of haar best doet.

Toch is er ook dan iets te winnen. Soms helpt therapie om helderheid te krijgen. Om een keuze te maken vanuit rust in plaats van uitputting. Om te weten dat je alles hebt geprobeerd.

Dat is ook iets waard.

Wanneer is het dan wél het goede moment?

Eerder dan je denkt. Dit zijn de signalen:

Jullie voeren steeds dezelfde discussie Het onderwerp wisselt, maar de ruzie voelt elke keer hetzelfde. Dat is geen toeval. Dat is een patroon. En patronen los je niet op door harder je best te doen. Daar heb je iemand bij nodig die van buitenaf meekijkt.

Gesprekken gaan alleen nog over de logistiek Wie haalt de kinderen op? Wat eten we vanavond? Jullie communiceren prima, maar alleen over de buitenkant. Wat je echt voelt blijft onuitgesproken. Niet omdat je het niet wilt delen. Maar omdat je niet meer weet hoe.

Je voelt je alleen, ook als je naast elkaar zit 's Avonds op de bank, ieder op z'n telefoon. Het lijkt rustig. Maar de stilte voelt zwaarder dan woorden. Onderzoek laat zien dat emotionele afstand een van de sterkste voorspellers is van relatieontevredenheid. Je mist je partner terwijl je gewoon samen bent. Dat is een signaal, geen bewijs dat de liefde weg is.

Kleine dingen worden groot Een verkeerde toon, een grapje dat schiet, een gebaar dat niet klopt. En opeens zit je in een ruzie over iets wat op zich niks voorstelt. Wat er eigenlijk speelt is iets anders. Maar dat echte gesprek komt er steeds niet van.

Je wacht op het juiste moment "Als het rustiger is op het werk." "Als de kinderen wat groter zijn." Dat moment komt niet vanzelf. En hoe langer je wacht, hoe dieper de patronen zich vastzetten. Stellen die eerder komen hebben minder werk te doen. Niet meer.

Wat ik in mijn praktijk zie

Bijna iedereen die bij mij komt heeft één ding gemeen: ze kwamen. Ze vonden ergens de bereidheid om de stap te zetten. En dat is niet niks.

In mijn nieuwe praktijk in Landsmeer staat een heerlijke bank. Want dat is precies wat ik hoop , dat mensen daar even kunnen landen. Even kunnen stoppen met rennen. En kunnen beginnen met echt met elkaar praten.

Elke keer als er een stel op gaat zitten denk ik: goed dat jullie er zijn. Laten we beginnen

Die bereidheid om te komen, dat is het begin. Niet het einde.

Klaar om de stap te zetten?

Een eerste kennismaking duurt 20 minuten en is gratis. Geen verplichtingen. Gewoon kijken of het klikt.

Stuur me een berichtje via WhatsApp of neem contact op via het contactformulier.

Samengesteld gezin deel 2: hoe houd je je relatie sterk

In mijn vorige blog vertelde ik over mijn eigen ervaring in een samengesteld gezin. Over mijn stiefzoon die mij niet accepteerde, zijn moeder die mijn aanwezigheid lastig vond en hoe het contrast met mijn dochter mij nog dieper in onzekerheid duwde.

Wat ik nog niet vertelde is wat er met onze relatie gebeurde ondertussen.

Want terwijl de spanning thuis opliep, stond onze relatie ook onder druk. Logisch eigenlijk. Als alles om je heen trekt, rek je vanzelf ook uit elkaar.

Wat Papernow ons leert: het duurt langer dan je denkt

De Amerikaanse psychologe Patricia Papernow deed jarenlang onderzoek naar samengestelde gezinnen. Wat ze ontdekte is geruststellend en confronterend tegelijk: een samengesteld gezin doorloopt zeven fases voordat het echt integreert. Dat duurt gemiddeld zeven jaar.

Zeven jaar.

Niet omdat mensen het fout doen. Maar omdat het proces nu eenmaal tijd kost.

De zeven fases zijn:

Vroege fases: Fantasy, Immersion en Awareness In het begin leven veel partners in een soort fantasie. We houden van elkaar, dus de kinderen zullen ook van elkaar houden. Dat is zelden zo. In de Immersion fase voelt de stiefouder zich buitengesloten maar begrijpt nog niet goed waarom. In de Awareness fase begint er langzaam bewustzijn te komen over wat er echt speelt.

Middelste fases: Mobilization en Action Dit is vaak de zwaarste periode. Spanningen komen naar buiten. Er wordt eindelijk gezegd wat er speelt, maar dat gaat niet altijd soepel. Bij ons was dit de periode van de grote ruzies. En ook de periode waarin we besloten om hulp te zoeken. In de Action fase gaan partners actief anders met elkaar om en worden er nieuwe afspraken gemaakt.

Latere fases: Contact en Resolution Langzaam ontstaat er meer rust. De stiefouder vindt zijn of haar plek. Er is meer begrip, meer verbinding. Het gezin begint te voelen als een geheel. Niet zonder littekens, maar wel stabiel.

Wij zitten nu in de latere fases. Het heeft jaren geduurd. Maar we zijn er.

De vraag die ik mezelf stelde

Op een gegeven moment vroeg ik me af: als ik alles zeg, ook de lelijke dingen, blijf je dan nog bij me?

Dat is misschien wel de meest kwetsbare vraag die je in een relatie kunt stellen. En toch is het precies de vraag die je moet durven stellen als je er echt doorheen wilt komen.

Wij zijn in relatietherapie gegaan. Dat was confronterend. Soms hard. Maar het gaf ons de ruimte om eerlijk te zijn op een manier die we thuis niet altijd konden vinden.

Wat ons echt hielp

Drie dingen maakten het verschil voor ons.

Tijd als stel, zonder kinderen We maakten bewust tijd voor elkaar. Niet om de thuissituatie te bespreken, maar gewoon om samen te zijn. Een etentje. Een wandeling. Iets kleins.

Ik herinner me een avond waarop we gewoon buiten zaten met een glas wijn. Geen kinderen, geen discussies over opvoeding. Gewoon wij twee. Ik dacht: dit ben ik vergeten. Hem. Ons. Hoe het was voordat alles zo ingewikkeld werd.

Het klinkt simpel, maar het was essentieel. Je relatie heeft aandacht nodig, ook als alles druk is. Juist dan.

Niet overal bovenop zitten We leerden om niet elke spanning meteen op te lossen. Soms kun je iets beter laten gaan. Choose your battles. Niet alles verdient een gesprek. Sommige dingen lossen zichzelf op als je er wat ruimte aan geeft.

Dat was voor mij het moeilijkst. Ik wilde begrijpen, oplossen, verbeteren. Maar soms is loslaten het enige wat helpt.

Praten vanuit wensen en behoeften In plaats van zeggen wat de ander fout deed, leerden we zeggen wat we nodig hadden. Dat is een wereld van verschil. "Ik voel me alleen" werkt anders dan "jij geeft nooit aandacht." Kwetsbaar zijn is moeilijk. Maar het is de enige manier om echt gehoord te worden.

Jezelf laten zien is een klus

Ik zeg het eerlijk: jezelf echt laten zien, ook de onzekere en lelijke kanten, is best een klus. Het voelt riskant. Want wat als de ander afhaakt?

Maar het niet doen is riskanter. Dan blijf je naast elkaar leven zonder elkaar echt te kennen. En dat is precies waar veel stellen in samengestelde gezinnen in vastlopen.

Papernow maakt in haar onderzoek één ding heel duidelijk: in een samengesteld gezin is de relatie tussen de partners niet zomaar belangrijk. Het is de basis waarop alles rust. Als jullie verbinding zwak is, voelt elk kind dat. Elke spanning wordt groter. Elke discussie over opvoeding wordt zwaarder.

Andersom werkt het ook. Als jullie als stel sterk staan, kunnen jullie samen veel meer aan. Niet alles wordt makkelijk. Maar jullie staan er samen voor.

Herken je dit?

Dan ben je niet de enige. Een samengesteld gezin is complex. Niet omdat jij het fout doet, maar omdat het nu eenmaal vraagt wat de meeste mensen niet hebben geleerd. Hulp zoeken is geen zwakte. Het is eerlijk zijn over hoe zwaar dit is.

Als je dit leest en denkt: dit zijn wij, dan wil ik je zeggen dat je er niet alleen in staat.

Wil je niet wachten? Neem gerust contact op. Een eerste gesprek is vrijblijvend.

In de volgende en laatste blog van dit drieluik ga ik in op concrete handvatten. Wat werkt echt in een samengesteld gezin, gebaseerd op het onderzoek van Papernow en mijn eigen ervaring.

Wat is IBCT en waarom werkt het beter voor stellen dan klassieke relatietherapie?

Jullie hebben het al honderd keer geprobeerd.

Rustig praten. Beter luisteren. De ander laten uitpraten. Niet meteen in de verdediging schieten.

En toch. Drie dagen later staan jullie weer op exact dezelfde plek. Dezelfde ruzie, andere dag.

Dat is niet omdat jullie het niet willen. Het is omdat jullie vastzitten in een patroon dat groter is dan de ruzie zelf. En daar helpen communicatietips niet tegen.

IBCT wel.

Wat is IBCT eigenlijk?

IBCT staat voor Integrative Behavioral Couple Therapy. Ontwikkeld door twee Amerikaanse psychologen, onderbouwd door jarenlang onderzoek, en inmiddels een van de meest gebruikte methoden voor relatietherapie wereldwijd.

Maar wat mij aantrekt in IBCT is niet de wetenschap erachter. Het is de eerlijkheid.

Want IBCT gaat ervan uit dat niet alles in een relatie te veranderen valt. Jullie zijn twee verschillende mensen. Met verschillende behoeften, verschillende manieren van omgaan met spanning, verschillende achtergronden. Die verschillen gaan niet weg.

De vraag is niet hoe je ze wegwerkt. De vraag is hoe je ermee leert leven zonder er steeds over te struikelen.

Hoe ziet IBCT er in de praktijk uit?

IBCT werkt in drie fases. Niet als een strak schema, maar wel met een logische opbouw.

Fase 1 — Begrijpen wat er écht speelt

De eerste sessies zijn bedoeld om samen scherp te krijgen wat er onder de ruzie zit. Want de ruzie gaat zelden over wat de ruzie lijkt te gaan.

Het gaat niet over de afwas. Het gaat over het gevoel dat je er alleen voor staat. Het gaat niet over de toon. Het gaat over het gevoel dat je niet gezien wordt.

Ik breng in kaart wat jullie patroon is. Wie trekt zich terug, wie gaat achter de ander aan. Wie explodeert, wie bevriest. En waarom. Aan het einde van deze fase bespreek ik mijn beeld met jullie. Veel stellen zeggen dan: we begrijpen nu eindelijk waarom dit steeds misgaat.

Dat is al iets, een goed begin!

Fase 2 — Werken aan verandering én acceptatie

Dit is het hart van de therapie. En het is ook het deel dat IBCT anders maakt dan andere benaderingen.

We werken aan twee dingen tegelijk.

Verandering — op de plekken waar dat mogelijk is. Hoe vraag je om wat je nodig hebt zonder dat het klinkt als een aanval? Hoe reageer je anders in het moment dat het escaleert?

Acceptatie — en dit is het lastige deel. Niet acceptatie als in: ik leg me erbij neer. Maar acceptatie als in: ik begrijp waarom jij zo bent. Vanuit die plek kun je reageren in plaats van ontploffen.

Een van de technieken die ik hiervoor gebruik heet unified detachment. Simpel gezegd: jullie leren samen naar het patroon kijken alsof het buiten jullie staat. Niet "jij doet altijd" maar "daar is dat patroon weer." Dat klinkt klein. En het verandert alles.

Fase 3 — Vasthouden wat jullie hebben geleerd

In de laatste fase kijken we terug en bouwen we aan zelfstandigheid. Wat werkt voor jullie? Hoe herkennen jullie het vroeg genoeg? Wat doen jullie als het toch weer misgaat?

Het doel is dat jullie na de therapie verder kunnen. Zonder afhankelijk te zijn van een therapeut die jullie op het goede pad houdt.

Waarom werkt IBCT beter dan klassieke relatietherapie?

Klassieke relatietherapie leert jullie technieken. Gespreksregels. Hoe je een conflict de-escaleert. Voor veel stellen werkt dat prima.

Maar een deel van de stellen valt terug. Niet omdat ze de regels niet kenden. Maar omdat de onderliggende spanning nooit is aangepakt.

IBCT gaat daar wél over. Het kijkt niet alleen naar wat jullie doen, maar naar waarom jullie het doen. Naar wat jullie allebei nodig hebben en niet krijgen. Naar de pijn onder de ruzie.

Dat is ongemakkelijker. Maar het is ook duurzamer.

Voor wie is dit?

IBCT is iets voor jullie als:

Jullie steeds in dezelfde ruzie terechtkomen, hoe goed jullie ook je best doen.

Jullie het gevoel hebben dat jullie naast elkaar leven in plaats van met elkaar.

Één van jullie al heeft opgegeven maar de ander nog niet.

Jullie al eerder therapie hebben geprobeerd en het gevoel hebben dat er niets beklijfd is.

Jullie nog niet zeker weten of jullie door willen, maar die keuze willen maken vanuit helderheid — niet vanuit uitputting.

Hoe ik werk

Ik ben Barbara Torres, relatietherapeut in Amsterdam Noord en Landsmeer.

Ik werk met IBCT omdat ik geloof dat eerlijkheid en mildheid samen kunnen gaan. Jullie hoeven het niet perfect te doen in de sessies. Jullie hoeven alleen bereid te zijn om te kijken wat er echt speelt.

Ik zeg wat ik zie. Ook als dat even schuurt. Maar altijd met respect voor wat jullie al hebben geprobeerd.

Een eerste kennismaking duurt 20 minuten en is gratis. Geen verplichtingen. Gewoon kijken of het klikt.

Neem contact op via het contactformulier of stuur me een berichtje .

Samengesteld gezin: waarom het zo zwaar is en wat mij hielp

Ik ga je iets vertellen wat ik lang niet hardop heb gezegd.

Ik ben relatietherapeut. Ik help stellen dagelijks om vastgelopen patronen te doorbreken, beter te communiceren en de verbinding te herstellen. Maar ik heb zelf ook jaren geworsteld. In mijn eigen samengestelde gezin.

Mijn partner heeft een zoon. En ik heb een dochter. Toen we samen kwamen, dacht ik ergens naïef dat liefde genoeg zou zijn. Dat was het niet.

Twee kinderen, twee totaal verschillende verhalen

Mijn dochter en mijn partner konden samen een fijne relatie opbouwen. Dat ging eigenlijk vrij natuurlijk. En dat was mooi. Maar het maakte mij ook onzeker op een manier die ik niet had verwacht.

Want terwijl zij verbinding vonden, lukte het mij niet om datzelfde te voelen met zijn zoon.

Mijn stiefzoon had eigenlijk al besloten mij nooit te accepteren. Dat wisten we toen nog niet. Maar ik voelde het wel. Elke poging om verbinding te maken stuitte op een muur. Tegelijkertijd was zijn moeder niet blij met mijn aanwezigheid in zijn leven. Dat zorgde voor spanning die ik niet kon controleren, hoe hard ik ook mijn best deed.

En ik deed mijn best. Te hard, achteraf gezien.

Het contrast tussen die twee kinderen drukte mij nog dieper in mijn onzekerheid. Waarom lukt het daar wel en hier niet? Wat doe ik fout? Ben ik het probleem?

Het gevoel dat niemand je vertelt

In een samengesteld gezin ben je er altijd een beetje te veel en tegelijk nooit genoeg.

Te aanwezig voor het kind dat je niet wil. Niet aanwezig genoeg voor je partner die hoopt dat het allemaal vanzelf goed komt. En ondertussen weet je zelf niet meer wat jouw plek is.

De psychologe Patricia Papernow heeft hier veel onderzoek naar gedaan. Zij beschrijft hoe samengestelde gezinnen gemiddeld zeven jaar nodig hebben om te integreren. Niet omdat mensen het fout doen, maar omdat het proces nu eenmaal tijd kost. Er zijn duidelijke fases: van onzekerheid en spanning naar langzaam meer begrip en stabiliteit.

Wat Papernow ook zegt: de relatie tussen de partners is de fundering. Als die onder druk staat, wankelt alles.

Bij ons wankelde het behoorlijk.

Het punt waarop we bijna stopten

We hebben echt overwogen om de handdoek in de ring te gooien. De ruzies waren groot. De uitputting ook. Ik voelde me onbegrepen, alleen en soms ook beschaamd. Want hoe leg je uit dat je het moeilijk hebt met een kind? Dat klinkt zo onaardig. En dus zweeg ik veel te lang.

Totdat ik de schaamte voorbij was.

Op een gegeven moment durfde ik echt te zeggen wat er speelde. Wat ik dacht. Waar mijn onzekerheid zat. Niet netjes verpakt, maar gewoon eerlijk en rommelig zoals het was.

Wat mij echt hielp

Naast relatietherapie deed ik ook een familieopstelling. Voor wie dat niet kent: een familieopstelling is een methode waarbij je de dynamiek in je gezin zichtbaar maakt. Wie staat waar. Wie heeft welke plek. Wat er onuitgesproken tussen mensen speelt.

Voor mij was dat een eyeopener. Ik zag letterlijk wat mijn plek was in dit gezin. Niet de plek die ik probeerde in te nemen, maar de plek die van mij was. Dat gaf me rust. En een extra zet om door te gaan.

Langzaam, heel langzaam, vond ik mijn weg. Niet als moeder. Niet als buitenstaander. Maar als de vrouw die van hun vader houdt en haar eigen plek heeft in dit gezin.

Wat ik nu weet

Een samengesteld gezin vraagt iets van je wat bijna niemand je vertelt: loslaten wat je niet kunt controleren en tegelijkertijd heel duidelijk zijn over wat van jou is.

Dat kost tijd. Dat gaat met vallen en opstaan. En soms heb je daar hulp bij nodig. Dat is geen zwakte. Dat is eerlijk zijn over hoe complex dit is.

Als je dit leest en denkt: dit herken ik, dan wil ik je zeggen dat je er niet alleen in staat.

In de volgende blog ga ik dieper in op wat samengestelde gezinnen zo complex maakt en wat Papernow ons leert over de fases die elk gezin doorloopt.

Wil je niet wachten? Neem gerust contact op. Een eerste gesprek is vrijblijvend.

Is relatietherapie iets voor ons?

Dit zijn de 5 signalen dat het tijd is

De meeste stellen komen bij mij niet omdat het al mis is. Ze komen omdat ze voelen dat het die kant op gaat.

Dat is misschien wel het grootste misverstand over relatietherapie: dat je er pas naartoe gaat als het bijna voorbij is. Terwijl de meeste stellen die ik zie gewoon vastlopen. In patronen, in stiltes, in gesprekken die nergens komen. En dat al een tijdje.

Herkenbaar? Dan zijn dit de 5 signalen dat relatietherapie iets voor jullie kan zijn.

Jullie voeren steeds dezelfde discussie

Het onderwerp wisselt, maar de ruzie voelt elke keer hetzelfde. Voor je het weet zitten jullie er weer in. Je weet al bijna wat de ander gaat zeggen. Dat is geen toeval, dat is een patroon. En patronen los je niet op door harder je best te doen. Daar heb je iemand bij nodig die van buitenaf meekijkt.

Gesprekken gaan alleen nog over de logistiek

Wie haalt de kinderen op? Heb jij de tandarts al gebeld? Wat eten we vanavond? Jullie communiceren prima, maar alleen over de buitenkant. Wat je écht voelt, waar je tegenop ziet, wat je mist, dat blijft onuitgesproken. Niet omdat je het niet wilt delen. Maar omdat je niet meer weet hoe.

Je voelt je alleen, ook als je naast elkaar zit

's Avonds op de bank, ieder op z'n telefoon. Het lijkt rustig. Maar de stilte voelt zwaarder dan woorden. Je mist je partner terwijl je gewoon samen bent. Dat is een signaal dat de verbinding aandacht nodig heeft, geen bewijs dat de liefde weg is.

Kleine dingen worden groot

Een verkeerde toon, een gebaar dat niet klopt, een grapje dat schiet. En opeens zit je in een ruzie over iets wat op zich niks voorstelt. Wat er eigenlijk speelt is iets anders. Maar dat echte gesprek komt er steeds niet van.

Je wacht op het juiste moment

"Als het rustiger is op het werk." "Als de kinderen wat groter zijn." Dat moment komt niet vanzelf. En hoe langer je wacht, hoe dieper de patronen zich vastzetten. Stellen die eerder komen hebben vaak minder werk te doen, niet meer.

Maar onze relatie is toch niet kapot?

Nee, en dat hoeft ook niet. Relatietherapie is niet alleen voor stellen op het randje. Het is voor stellen die bereid zijn te investeren in elkaar, voordat het echt vastloopt. Of juist daarna, als je er samen toch doorheen wilt komen.

Ik ben Barbara Torres, relatietherapeut in Amsterdam Noord en Landsmeer. Ik werk zonder zweverigheid. Geen eindeloos graven in het verleden, maar concrete stappen die je direct kunt toepassen. We onderzoeken samen welke communicatiepatronen jullie tegenhouden en hoe je die doorbreekt.

Zijn jullie er klaar voor?

Een eerste kennismaking is vrijblijvend. We kijken samen of relatietherapie bij jullie past. Meer niet.

Neem contact op of plan gelijk een afspraak. Ik werk vanuit mijn praktijk in Amsterdam Noord en Landsmeer, en ook online.